دوستان گرامی

با توجه به آنچه گذشت، در وضعیت حاضر من در نظر گرفتن و تاکید بر موارد زیر را ضروری می دانم؛ اگر چه شاید ضرورت برخی از این نکات برای شما عزیزان هم بدیهی باشد؛ در این صورت پوزش مرا بابت تکرار کردن مکررات ببخشید:

1- در قالب آن فراخوان اولیه ما سایر دوستان (بی واسطه یا با واسطه) را به یک گفتگوی جمعی پیرامون ضرورت ها و راهکارهای سازمان یابی گسترده تر فراخواندیم. (با یادآوری مختصری از تاریخچه ی پر افتخار کنفدراسیون). این اقدام پیش از هر چیز دعوتی بود به گفتگوی جمعی در باب موضوعی کمابیش مشخص (گفتگو میان کسانی که گمان داریم افق های دغدغه مندی شان چندان از هم دور نیست). به طبع چنین گفتگویی در این مرحله تنها معطوف به رایزنی و امکان سنجی در مورد سازمان یابی های بدیل بر اساس چشم اندازهای موجود خواهد بود؛ فارغ از آنکه هر یک از ما احتمالا با امید برپایی شبکه ای - تا حد امکان - سراسری برای هماهنگی همکاری ها و همراهی ها به این بحث ها پیوسته ایم. (غایت مطلوب)

2- با توجه به بازخورد فراخوان، همان طور که شب پیش هم در سخنان برخی دوستان طرح شد، به نظر می رسد در آن متن ارسالی به قدر کافی بر روی وجه گفتگویی این گردهمایی تاکید نشده بود(شاید به این خاطر که موضوع از نظر خود ما بدیهی بود). در عمل مقدمه ای که پیش از آن پیشنهاد انتهایی آمده بود، فضای فراخوان را تحت الشعاع خود قرار داد این امر موجب شد تا عده ای گمان کنند ما دیگران را به همکاری در طرحی فرا می خوانیم که ساختار و محتوای آن از پیش تعیین شده است.

3- از دید من جمع حاضر چیزی نیست جز جمع پیشنهاد دهنده ی برگزاری یک گردهمایی برای گفتگو و هم اندیشی در سطحی وسیع تر اگر چه به عهده گرفتن برخی از هماهنگی های اولیه برای تدارک برگزاری این گردهمایی و تضمین کیفیت برگزاری اجتناب ناپذیر خواهد بود با این حال بایستی به خاطر داشت که در تمامی مراحل کار خواه طی هماهنگی های اولیه و خواه در طی برگزاری گردهمایی، جمع حاضر با تمامی افرادی که از فراخوان استقبال نمودند و یا در گردهمایی شرکت می نمایند در یک سطح قرار دارند و این هم ترازی نه تنها در هیچ مرحله ای از مسیر پیش رو نبایستی مخدوش شود بلکه از اقداماتی که تصور این مخدوش شدن را در اذهان مخاطبان و همراهان تقویت کند تا حد امکان باید پرهیز کرد. هر چند پایبندی به این باور قطعا پیشبرد کار را دشوارتر و کندتر می سازد به باور من از آن جا که ما امید داریم به واسطه و در ادامه ی این پیشنهاد، در نهایت کاری نو و متفاوت به لحاظ ماهیت و اشکال در زمینه ی سازمان یابی دموکراتیک به ثمر بنشیند چاره ای جز تن دادن به دشواری ها و تکیه کردن بر خلاقیت های جمعی برای یافتن راه های جایگزین وجود نخواهد داشت.

4- با توجه به آنچه گفته شد هماهنگی های لازم برای تدارک گردهمایی می بایست با پایبندی کامل به اصول کار دموکراتیک و افقی انجام گیرد. در این راستا:

الف- تصمیم گیری ها باید حداقلی و با مشارکت حداکثری باشد به عبارتی تصمیم گیری ها تنها باید محدود به مواردی گردد برای هماهنگی های اولیه اجتناب ناپذیرند مکانیزم این تصمیم گیری های حداقلی باید هم به گونه ای باشد که با نظرخواهی از همه ی همراهان این فراخوان توام گردد.

ب- از هرگونه اقدامی که در این مرحله ی مقدماتی، رسمیت غیرلازمی به کار تحمیل نماید باید پرهیز کرد، طوری که خصلت افقی، سیال و خودجوش حرکت مخدوش نشود.

براساس مقدمات فوق به طرح پیشنهادات و نظرات مشخص تری در مورد برخی از پرسش ها و ابهامات باقی مانده از جلسه ی پیش می پردازم ( واضح است که رفع این ابهامات خود می تواند بخشی از دستور جلسه ی آتی باشد)

5- در حال حاضر ما باید به همه ی روش های ممکن با سایر دوستان و فعالین شبکه های محلی تماس های مستقیم برقرار کنیم و طرح پیشنهادی فراخوان را با دقت و وضوح بیشتری برای آنها تشریح نماییم.موفقیت این گردهمایی منوط به مشارکت حداکثری به ویژه فعالین شبکه هایی است که در ماه های اخیر در تحرکات بخش برون مرزی جنبش نقش موثری داشتند.

6- با توجه به بندهای فوق بدیهی است که انتشار عمومی و پیشینی خبر برگزاری این گردهمایی و به ویژه اسامی امضاکنندگان این فراخوان، ضرورت و توجیه چندانی ندارد دست یازیدن به این کار منوط به برگزاری موفق گردهمایی و توافق حاضرین در آن خواهد بود که در این صورت در مورد اشکال و راه های این علنی سازی و عمومیت بخشیدن به کار هم می توان در روز پایانی گردهمایی به طور جمعی تصمیم گیری نمود.

7- در مرحله ی اول هماهنگی ها که از دید من باید با مشارکت (واقعی نه صوری) همه ی امضاکنندگان فراخوان صورت گیرد، پیشنهاد مشخص من راه اندازی فوری یک وبلاگ جمعی است که همه ی افراد امکان مشاهده ی مباحثات و درج مستقیم نظرات خود را در آن داشته باشند.

8- پیشنهاد دیگر من، تعویق زمان برگزاری گردهمایی به یک تا دو ماه دیرتر از آن موعد ذکر شده است.

دوستانی که به برگزاری گردهمایی در تاریخ پیشنهادی در متنِ فراخوان تاکید دارند، قطعا می پذیرند که دشواری های تدارک برای برگزاری گردهمایی در این زمان محدود باقی مانده ، قطعا بسیار بیش از حالتی است که بازه ی زمانی وسیع تری (نه نامحدود) را صرف تدارکات و هماهنگی های اولیه نماییم. این سیالیت زمانی اگر مورد توافق قرار گیرد، علاوه بر تاثیری که بر ارتقای کیفی برگزاری سمینار دارد، به ما این فرصت را می دهد تا در راستای برگزاری گردهمایی ارتباطات موثرتری با سایر دوستان و فعالین شبکه ها برقرار نماییم. در غیر این صورت از هم اکنون برایم قابل پیش بینی است که ناچار خواهیم شد بسیاری از الزامات کار افقی و پایبندی های دموکراتیک را (با توجیهات مختلف) قربانی این تعجیل و شتابزدگی نماییم.

با سپاس از توجه و حوصله ی شما عزیزان

در انتظار دریافت دیدگاههای شما هستم

قربانتان – امین - 9 اسفند 1388